KABANATA 3 PAMIMILI
Bagama't sinira ng ulan sa taglagas
ang aking mga plano sa pagsasaka,
may mga araw na sumikat ang araw
kaya nakabalik si Kaleb sa pagtatraktora.
At sa isa sa mga bihirang okasyong ito, nagpasya akong bumili ng meryenda.
Papunta ako sa tindahan ng isang lokal na magsasaka
para bumili ng mga sangkap para gumawa ng ploughman.
At narito na tayo.
Dumating ka na sa iyong destinasyon.
Tama.
Ilang ganito,
hamon, pork pie.
Ay, teka, at keso.
May Norwegian Jarlsberg kayo?
-Wala. -Cheddar?
May masarap kaming cheddar kung gusto mo.
Daylesford talaga ang may gawa ng ibinebenta sa tindahan?
Oo, tama ka.
Wala kayong makikita roon.
Ito ang kailangan mo, malutong na tinapay at mantikilya.
May sangkap na tayo ng ploughman sa bag ko.
-Ayos. Maraming salamat. -Salamat.
-Magkano 'yan? -£83.44 po.
Ilalagay ko 'to sa ibabaw.
Mas marami nang kaunti.
40. Heto ang 90.
Gusto mo ba ng resibo?
Oo, dahil baka walang maniwala sa'kin.
Salamat.
Ito ay naging magandang puhunan,
dahil habang pauwi,
nagkaro'n ako ng isang magandang ideya.
Tindahan? Ba't 'di ko gawin 'yon?
'Pag nagtayo ako ng isang kamalig,
punuin ito ng mga ani mula sa sakahan...
'Di 'yon masamang ideya.
Sa katunayan, napakagandang ideya nito,
at may naiisip na nga akong lokasyon.
'Di ito ginagamit sa pagsasaka. Sayang lang ito.
May kalsada roon, at pasukan dito, kaya madaling puntahan.
At ang pinakamaganda, tingnan niyo ang nasa likod ng mga punong ito.
Sa labas ng maliit na pasukang ito,
may caravan site.
Pabago-bago ang mga mamimili,
at 'di nila masasabi sa ibang tao
na pangit ang tindahan ko, kung gano'n nga.
Walang makakapagreklamo.
Dahil nakapili na ng lokasyon, tinawagan ko si Alan,
na 25 taon ko nang builder para tingnan ang lugar.
Hanggang sa dulo nito.
Gusto nating katapat ito ng burol,
kaya maganda kung ito ang sulok.
Wala pa talaga akong pahintulot,
pero sabi ni Alan,
pwede na kaming magsimula sa pagtatanggal ng ilang pulgada sa ibabaw ng lupa.
Bubungkalin natin ang lupa para malaman ang lagay nito.
Handa na ang lahat.
-'Di naman masyadong nagmamadali? -Hindi.
-Wala pa 'kong nalalabag na batas? -Oo.
Kaya sumakay agad ako
sa malaking digger ni Alan.
Tingnan n'yo.
Narito na.
Diyos ko, ang van ko.
Naku.
Dahan-dahan lang. Tanggalin mo ang damo.
Masyadong malalim.
'Wag masyadong malalim.
'Di pala ako magaling maghukay.
Parang swimming pool.
Matapos imungkahi ni Alan na iba na lang ang gawin ko,
tiningnan ko ang mga pinag-eksperimentuhang patatas
na itinanim ko ilang buwan na ang nakakaraan.
May napatubo ako!
May isa pa!
Napakarami nito. Mga lima.
Tingnan mo iyan.
At isa pa.
Naghuhukay ako nang dumaan si Charlie.
Magaganda ba 'to? Pam-bake ang patatas na 'to
at ayos ito, at bago.
-Pang-salad ito. -Pare-pareho ang lahat.
Pero Melody ang mga ito. Magandang uri 'to.
Ang problema, kalahating oras na akong nagbubungkal.
Nakakaisang timba na ako. Ilang timba ang mapupuno mula rito?
Mga 14 o 16 tonelada kada isang acre.
-May dalawang acre tayo rito. -14 tonelada?
-Oo. -Ang lalabas dito?
-Dalawang acre lang? -Oo.
Maraming chips iyon.
Pwede ko silang ibenta sa tindahan,
kaso 'di pa ito natatayo at wala pa akong pahintulot.
Gaano katagal... kung anim na linggong gagawin ang tindahan,
at may pahintulot na 'ko sa susunod na linggo...
-Oo. -Tatagal ba ito nang anim na linggo?
Tatagal ang mga ito.
Paano ko mapapatagal ang mga ito nang anim na linggo?
Kailangan mong tanggalin ang ibabaw sa halip na diligan.
-Parang lawnmower? -Oo. Halika na.
Tatanggalin mo ang mga dahon, at tapos, tatagal na sila?
Oo. At titigas ang balat.
-Maganda 'yon? -Maganda 'yon.
Mas tatagal ang mga 'to.
Ipinahiram sa'kin ni Kaleb ang pang-top n'ya,
at matapos ituro sa'kin kung paano ito gumagana...
Okey, tapos na. Mga paa ang gagamitin mo. Pindutin mo ulit.
...nakapagsimula na ako.
Ayos.
Tatanggalin ko ang mga dahon ng mga patatas ko.
Pipigilan nito ang paglaki ng mga patatas,
at mananatili lang sila sa lupa.
Ang ganda ng traktorang 'to.
-Jeremy, naririnig mo 'ko? -Oo.
Baka gusto mong ibaba ang pang-top nang kaunti. Baka makatulong.
Baguhan kasi.
Alam ko 'yon. Magsisimula ulit ako
at ibababa ko na ang pang-top,
dahil baka mas madanda kung gano'n.
Ginawa ko nga, at naging maayos naman.
Mahusay ang gawa n'ya.
Dahil nagpapahinga sa lupa ang mga patatas,
may oras akong intindihin ang ibang ibebenta sa tindahan ko.
Nagsasaliksik ako, at nalaman ko na ang Chadlington,
ang baryo rito, ay ipinangalan mula kay St. Chad, na patrong santo
ng mga balon at bukal.
Dagdag pa, ang iniinom na tubig ng buong baryo
ay mula sa mga bukal sa sakahang ito.
Pero, isang gabi noong 1972,
inilipat ng board ng tubig ang lahat sa tubig mula sa mga tubo.
At nagalit sila. Galit na galit.
Umabot pa ito sa Parlyamento.
May ipinadalang reporter sa Chadlington ang lokal na istasyon ng telebisyon
para iulat ang kwento. May video ako rito.
Isang natatanging aral sa demokrasya rito sa Chadlington.
Si Chris Tarrant iyan.
Dito s'ya nagsimula.
Tila magagawa ng awtoridad ang gusto nila sa tubig dito,
pero kahit pilitin nila ang mga mamamayan,
'di nila sila mapapainom.
Gng. Cooney, tubig sa bukal ang iniinom mo.
Ano bang espesyal dito?
Dahil malinis ito. Ayaw ko ang isa na marumi.
Ano ba ang ayaw mo sa tubig sa gripo?
Nakakadiri ito.
May aquarium kami,
pero namatay ang mga isda dahil sa tubig.
May halo itong tubig-kanal galing Temple Guiting at Bourton-on-the-Water.
Nakahalo rito ang tubig-kanal.
Gusto ng lahat ng nakatira dito ang tubig na 'to.
Ilang sigo na nilang iniinom 'to, at masarap 'to.
Naunahan n'ya ako sa kwentong iyan,
tapos naunahan n'ya ako sa Who Wants to Be a Millionaire?
Talo n'ya talaga ako.
Pero sa'kin ang huling halakhak,
dahil ibabalik ko ang tubig-bukal ng Chadlington.
Gusto kong makita ang bukal, dahil hindi ko pinapansin dati
ang mga bukal.
Ang una naming trabaho ni Lisa ay kumuha ng mga sample para ma-test.
Sinasalok mo lang nang diretso?
Oo.
Ganyan ang ginagawa ng Perrier.
Masarap talaga.
Tingnan mo kung gaano kabilis makapuno ng bote.
Pwede siguro itong trabaho ng matatanda.
Ilagay mo sila sa dulo ng talon
na may mga boteng pupunuin.
Ayos iyon, magandang trabaho para sa matatanda.
Bibigyan ka ng CBE kapag nasimulan mo 'yon.
Nang mapadala ang mga sample sa laboratoryo, may naisip na naman ako.
Ito ay isang wasabi,
kilala bilang berdeng ginto,
dahil £52 ang ibabayad mo para sa ganito sa mga tindahan,
at kapresyo iyan ng kalahating toneladang carrot.
Para makuha ang bahaging nakakain, aalisin natin ang balat.
Karamihan ng mga berdeng maaanghang na wasabi sa mga Japanese na kainan
ay mustasa at labanos talaga
na hinaluan ng mga artipisyal na pampalasa at kulay.
Ito ang totoo.
Kapag nakapagpalago ako nito rito,
makakabili ako agad ng mamahaling kotse.
Kamangha-mangha ito.
Narito na ngayon. Narito. Narito na.
Pero 'di madaling magpalago ng wasabi.
Kailangan ng isang suplay ng dumadaloy na tubig na sakto ang temperatura
at sakto ang PH level.
At kapag nakahanap na ng batis na babagay,
kailangan kong gumawa ng matataniman, kaya kailangan ko ang isang makina.
Isang silindro ang makina,
0.16 litro, bilis: tatlo.
James May ang itatawag ko rito.
Nakapagtanim na ako ng 100 wasabi.
Kung mabubuhay silang lahat, mga...
£5,000 ang kita para sa mga ugat
at £1,000 siguro para sa mga dahon.
At marami iyan
kaysa sa daan-daang acre ng trigo.
Dito ka yayaman.
Tumigil muna ako sa pag-asikaso sa tindahan,
dahil kinukulit ako ni Charlie kasi ang mga kagamitan ko
ay nasa labas lang.
Kaya kinausap ko ang bagong talaga kong puno ng seguridad,
si Gerald, ang gumawa ng bakod ko.
Sabi ko sa'yo, kaya ko.
Diyos ko.
Sige pa.
Tama.
Ayos na 'to.
Sige.
Tama.
-5:40 na. -Ayos.
Bago ka pa nila hanapin,
dapat ka nang pumunta roon.
Maraming salamat ulit.
Oo.
Ligtas na ngayon ang mga kagamitan ko.
Sandali na lang ay may mabebenta na ako,
at malapit nang ilabas ang pahintulot ko.
Maayos ang lahat, hanggang...
Ano?
May masamang balita mula sa konseho.
'Di pumayag ang baryo sa plano kong tindahan.
"Dahil sa mga sumusunod na dahilan..."
Ang problema ay tungkol sa baka mabago nito masyado ang baryo,
at maapektuhan ang iba pang tindahan.
Makaluma ang baryong ito.
'Di ito masyadong gusto ng mga tao.
Kinakabahan nang kaunti ang mga tao,
at 'di namin alam ang susunod na gagawin ni Jeremy.
Pinasabog nga n'ya ang bahay n'ya.
Nagtahulan ang mga aso, at akala ng mga tao ay nagugunaw na ang mundo.
Nag-email agad si Charlie para ipaliwanag ang dapat
gawin sa mga pagtutol.
"Bagama't tila masama ito sa unang tingin,
"Natalakay ko na ang mga alalahanin
"sa pamamagitan ng pagsusumite ng business plan."
"Ano ang business plan?" Mga halimbawa ng business plan.
"Priyoridad at pangangailangan ng mamimili.
Ruta papuntang palengke. Mga kalakal at proposisyon.
Benta, halaga, at pagkakaiba.
Isang estratehikong action plan..." Linggo ang aabutin nito.
Matapos i-type ang lahat ng narinig ko sa palabas na The Apprentice,
nagsumite ako ng business plan, at himala, tinanggap ito,
dahil pagkatapos nito, iginawad ang pahintulot.
Kaunti lang, Brad. Lahat ng nasa ilalim.
Ibig sabihin, pwede nang magtayo si Alan.
Ang dulo lang nito.
Ipapalipat ko sa digger.
Pero isang linggo na s'yang nahuhuli,
na baka ikasira ng mga patatas.
At mas malala pa, nagbalik ang dati kong kaaway.
Pambihira.
Paano ka makakagawa sa kondisyong 'to?
-Ganito ba talaga rito? -Ngayon lang ito.
Magkakaalipunga tayo nito.
Ang problema ko ay marami akong patatas at baka masira ang mga 'to.
Gaano katagal mo 'to matatapos?
"Gaano katagal?"
Kapag gumanda ang panahon, baka walong linggo.
'Di pwede.
Ilang araw na 'di tumila ang ulan.
At nang tumigil ito,
ito ang nangyari sa pundasyon ng tindahan.
Tatlong linggo na mula nang naghukay ako rito.
At ito... ito ang nangyari.
Baka pumunta ang Environment Agency rito
dahil may ilegal akong lawa.
Pagkakuha ko ng pahintulot,
dumating naman ang pinakamalakas na ulan mula noong huling
pinakamalakas na ulan.
Palagi bang ganito sa pagsasaka?
Dahil sira na ang schedule ng pagtatayo,
ang priyoridad ay mapahaba ang buhay ng mga patatas.
Kailangan silang hukayin at itabi, kaya kailangan namin ng isang makina.
At sa bahaging ito ng mundo, na walang nagtatanim ng patatas,
mahirap mahanap ito.
Pero nakahanap ako, na nagpasaya kay Kaleb.
Puro kalawang.
Ibig kong sabihin,
pambihira.
Ang gulong ay luma at walang hangin.
Kailangan pang ayusin 'to.
Kailangang grasahan.
Nilulumot na. Basura ito.
Pero tumigil s'ya sa pagrereklamo at napagana ito.
At nagsimula ang pag-aani sa tulong ng ilang lokal na kabataan.
Tapos na tayo mula roon papunta rito
-Oo. -...sa loob ng mga apat na oras, tama?
At 'yon pa ang gagawin natin.
At dapat kaming magmadali.
Tingnan mo 'to. Nangingitim na.
Ito naman ay maitim at malambot.
Pero sa huli, nasagip namin ang 16 toneladang patatas,
maliban sa ilang nakupit ng gwardya ko,
at nilagay namin sa isang malamig at madilim na imbakan.
Kaya may oras akong asikasuhin
ang susunod kong proyekto...
-Ilang manok ang bibilhin mo? -Animnapu.
Mga itlog.
Hindi mga free range na manok ang itatawag natin sa kanila.
Mga nag-eehersisyong manok ang itatawag sa kanila.
Ganoon sa Vietnam.
At mas maganda kaysa sa free range.
Gusto ko 'yan.
Ang plano ko ay magtayo ng malilit na kubo ng mga manok
sa bahaging ito ng kakahuyan.
Dito talaga tayo magsisimula?
Oo.
Dito mo dadamputin ang mga itlog,
pero pwedeng pumunta sa kakahuyan ang mga manok.
Dapat nating baguhin ang bakod
at lagyan ng chicken wire ang labas.
-Mapapasok ba ito ng fox? -Oo naman.
Tiyak ako na 20 minuto lang, may fox na r'yan sa loob.
Gaano kaya kataas ang bakod?
Anim na talampakan.
Kaya kinabukasan, nagkita kaming muli para magtayo ng bakod.
Ipatong mo sa poste. Ituwid mo.
Gamit ang bagay na tinatawag ni Kaleb na...
...mamamatay-tao.
At ito na nga.
Ikaw naman.
Mas mataas.
'Di naman gumagalaw.
Tigilan mo ako.
Kaunti na lang. Iyan na.
Ang sakit sa braso.
Ayos. Sa susunod naman.
Gusto mong dalhin iyan? Ito ang dadalhin ko.
Kailangan natin ng ilan pang poste.
Kita tayo roon.
Dalawahin mo kung kaya.
At nagpatuloy ang paggawa sa ilalim ng probinsyanong Ant Middleton na 'to.
Mas mataas pa. Ngayon na. Tatlo,
apat, lima.
Dalawa pa. Sige pa.
Bakit mo 'ko sinisigawan? Hawakan mo 'to.
Dalhin mo ang hagdan at bar, ako rito
at kita tayo sa susunod.
-Handa ka na? -'Di pa tayo nakakakalahati, ano?
Hindi pa.
Kalaunan, natapos naman ang Jurassic Park.
At panahon na para ilagay ang mga manukang binili ni Lisa.
-Ayos ba? -Bagay naman
kung nasa Camber Sands o Tobermory tayo.
-Pangit kasi ang iba. -At nasa akin ang mga ibon.
-Ayos. -60 purebred na Burford Brown.
Ayusin na natin 'to.
20 ang ilalagay rito. 12. 20 roon.
30, 40, 50,
tatlo, wala. Pito sa dulo.
-'Di ako nakikinig. -Ako na'ng bahala.
Malinaw na 'di gusto ng mga inahin
na tumira sa LEGOLAND.
Napakatapang nila. Pasensya.
Jeremy, 'di mo 'yan kaya nang walang pagkain.
Kaya ko.
-Paano? -Panoorin mo 'to.
Kaya kong makipag-usap sa mga ibon.
Nanunuka ka.
Ganito kasi, sige?
Mahalagang aral ito. Kunwari, 'di ka interesado.
Lalakad-lakad ka lang, 'di ka nakatingin.
Tapos, sa huli, susugod ka...
Nakakainis.
Pero nailagay naman namin ang lahat ng inahin
sa mga bago nilang bahay.
At may maliit na sorpresa sa'kin si Lisa.
Ipikit mo ang mga mata mo at ibukas ang kamay.
-Itlog? -Oo. Ang unang itlog.
Nangitlog sila sa kahon.
-Isang itlog. -Oo.
Sa'n lumalabas ang itlog ng mga manok,
sa puwit o sa puwerta?
Nag-aral ka ba?
Kapag ginoogle ko 'yan, mag-aalala sa'kin si Jeff Bezos.
Oo nga.
Nakahanda na ang manukan namin.
At sana, gayundin ang de-boteng tubig galing sa bukal.
Dahil pagbalik ko ng opisina, may dumating na mahalagang sulat.
Sige, ang mga ito ang...
resulta ng laboratoryo sa mga bukal sa sakahan.
Pinasiyasat ko ang tubig para malaman kung pwede 'tong inumin.
Kung may E. coli ba.
"Uri ng bakterya na matatagpuan sa lamanloob ng mga hayop at tao.
Nagdudulot ang ilang uri nito ng diarrhea, food poisoning, pneumonia."
Walang E. coli sa unang bukal.
At walang E. coli sa ikalawang bukal.
Ang buod nito, ang mga bukal ko,
ang una't ikalawang bukal na gusto kong ibote ay malinis.
Pero may nakakagambalang balita.
Sandali.
"Positibo sa coliform ang sample
na indikasyong may tae sa tubig n'yo."
Ang batis na pinagkukuhanan ng tubig ng bahay na 'to
ay literal na punong-puno ng malaking bilang ng...
Kaya pala utak-tae ako.
Dahil ilang taon ko na 'tong iniinom.
Puro tae ito.
Nangangamba na baka 'di ko maabutang
magbukas ang tindahan ko,
pumunta ako sa water filter ng bahay ko.
Marumi ito.
Diyos ko, iyan ay...
Ipapakita ko sa inyo kung ano dapat ang hitsura nito.
Iyan,
ganiyan ang hitsura nito... tatlong buwan ang nakakaraan.
At ganito na 'yan ngayon.
Iniinom ko 'to.
Umiinom ako ng mga nabubulok na hayop at tae.
Buti na lang, nasa London si Lisa. 'Di ko ito sasabihin...
'Di ko sasabihin sa kanya ang nangyari.
Sasabihin ko lang, hindi. Ayos na ang lahat.
May iba pang masamang balita,
dahil kahit nakaimbak ang mga ito...
nagsisimula nang masira ang mga patatas ko.
Kung titingnan natin, marami nang nabubulok dito
na kailangan nating alisin.
Mayroong ganito na...
pasensya sa madiriin, na malambot at nakakadiri na.
Dapat kong ibenta agad ang mga 'to.
Pero matagal pa bago matapos ang tindahan ko.
Kaya kakapit na ako sa patalim.
PARA SA MATATAPAT 15P KADA PATATAS LOKAL NA PATATAS 6 PARA SA £0.80
MGA PATATAS!! 15P KADA PIRASO
Magandang umaga.
15p ito, at 15p ito.
Iyon lang ang pangit sa plano ko.
Narito ang mga patatas, naroon ang mga lalagyan.
Ayos.
IWAN SA DRAWER ANG PERA!
Nakaakit ito ng matatapat na tao.
Karaniwan.
May nag-iwan ng tansan.
Dahil sila ay...
Pero nagbayad ang iba.
Kumita ako ng...
dalawa, tatlo, apat, £5.35.
Ano 'yan? Pwedeng i-bake?
Tingnan n'yo.
May malalaki at maliliit.
-Bibili ako ng malalaki. Ibe-bake ko. -Ilan ang gusto mo?
-Pito. -Pito?
Ayos. Tingnan n'yo.
Mayaman na 'ko.
Pero 'di ko kayang magbenta ng 16 toneladang patatas
mula sa isang file cabinet.
Tindahan talaga ang kailangan ko.
Tungkol dito...
may magandang balita dahil sa wakas, nagkakahugis na 'to.
-Ngayong umaga lang 'yan. -Ngayong umaga?
Tiningnan ko ang kabilang panig kahapon sa ulan.
Tingnan mo ang nagawa kahapon.
-Kaya mo naman pala. -Oo.
Ayos lang ba 'yan? Ang mga jumper na 'yan.
-Gusto ko ang mga jumper. -Matitibay.
Malaking jumper. May ilan tayong ganiyan.
Kahawig 'to ng kamalig na 'yon.
-Tama ka. -Oo.
Pupunta ako sa mga tupa ko.
At ayaw kong mapabagal kita.
-Dalhan mo kami ng patatas. -Sige.
-Marami ka naman. -Dadalhan kita ng ilang patatas.
Salamat.
Habang paalis ako, may biglang naalala si Alan,
isang bagay na kailangan n'ya.
Bago ka umalis,
kailangan natin ng tubig at kuryente mula sa caravan site.
Kailangan silang kausapin.
Camping and Caravan Club ang may-ari nito.
-Talaga? -Kasundo ko sila,
dahil magaganda ang sabi ko tungkol dito.
-Ayos. -Magaganda ang sinasabi ko sa mga ito.
May nakita akong ilan na pinasabog ng mga dinamita.
Kailangan natin silang makausap, ano?
Gagawin ko 'yon.
Buti na lang, masaya ang Camping and Caravan Club
na bigyan ako ng kuryente at tubig,
basta't may gagawin ako bilang kapalit. Kaya...
Ako si Jeremy Clarson
at tulad ng palagi kong sinasabi, walang makakatalo sa pagbabakasyon sa caravan
Ang lugar na 'to ay nagbibigay-access sa mga miyembro ng
Camping and Caravan Club nang £41 kada taon.
Gumaganda na ang panahon.
Magandang lugar ito para kumain
at maglaro, kasama ang iba't ibang uri ng tao.
Kaya halina kayo, talunin ang kalungkutang dulot ng Brexit
at magbakasyon ngayong taon sa isang magandang parang.
'Di kayo magsisisi.
Dahil may kuryente at tubig na,
mukhang ayos naman ang lahat. Pero...
'Di ito maganda.
Ang lugar ng tindahan mo ang tinitingnan natin,
tiningnan ko ang titulo,
at may patakaran dito,
na nililimitahan ang gamit mo.
Ano?
May mapa ako. Narito ang tindahan mo.
TINDAHAN
Iyan ba ang hangganan ng lupa ko?
Oo.
MGA HANGGANAN
At may maliit na sulok sa parang na 'yan...
'Di akin ang pasukan.
PASUKAN
Pwede tayong dumaan,
at pwede nating gamitin ang sulok ng parang.
Pero para sa pagsasaka lang.
-Pwede tayong magtayo ng tindahan... -Pero 'di makakapasok ang bibili.
...pero 'di makakapasok ang bibili.
YARI NA
-Maliit lang 'to. -Oo.
Sampung talampakan lang.
Pasukan lang ito sa sulok ng parang.
Tulad nga ng sinabi mo, mga 100 square feet.
Diyos ko.
Dapat kong hanapin sa baryo ang may-ari ng pasukan,
umaasa na 'di sila ang mga
tumutol noong una sa tindahan ko.
At alam n'yo ba...
'di sila 'yon!
Pinayagan nila akong gamitin ng mamimili ang pasukan nila,
kaya nagpatuloy ang gawa.
Sige, iyang dulong 'yan, Brad.
Itabi ang mga barrow.
Hanggang kalaunan,
nahuli nang apat na linggo, natapos na ang gusali.
Para itong Fortnum & Mason's para sa'kin.
-Ano? -'Wag mong sabihing 'di mo 'yon alam.
-Hindi nga. -Isang malaking tindahan sa Piccadilly.
-'Di ko alam. -Parang Harrods.
-Alam ko ang Harrods. -Parang Harrods 'yon.
Ipatanggal na natin 'to at patagin 'yon,
tapos ayos na ang lahat. Gagawa ba ng banyo?
Dapat mayroon. Para sa matatanda.
Maghahanap ako ng maibebenta.
Kaso walang humpay ang ulan.
Walong linggo na 'tong 'di tumitila.
Alam mo, global warming ito.
Puro ka kasi karera.
'Di ba't sasakyan mo 'yon?
De-kuryente ang van ko.
30 taon kang maneho nang maneho, pati ang ibang mga tao,
winasak n'yo ang mundo para sa susunod na henerasyon.
Puro ka kalokohan.
Simulan na natin 'to.
Ayusin n'yo ang mga tubo.
Isara mo ang pinto, Jason, baka masira.
Sa katotohanan, marami pang dapat gawin bago maging totoong tindahan 'to.
Luke, alisin mo ang mga basurang 'to.
Pero sa paglipas ng oras, nabubulok ang mga patatas.
Kinakain ng mga pheasant ang mga wasabi ko.
Minamanmanan ng fox ang mga manukan.
At ang mga mangangasong kinuha ko para patayin 'to
ay iba ang ginagawa nang dumating 'to.
Dahil mahalaga ang oras,
nagpasya ako na magbubukas ang Diddly Squat na tindahan
anuman ang mangyari, sa katapusan ng linggong 'yon.
Kailangan natin ng mga kahon para sa mga gulay.
-Sige. -Ikabit ang mga karatula.
-Sige. -Dapat din nating pagandahin ang tindahan.
Ano'ng gusto mong gawin ko? Kailan 'to magbubukas?
-Bukas, alas-dos. -Ano'ng oras na?
-9:40, Biyernes. Bukas ito bubuksan. -At gagawin natin itong lahat?
Kung hindi, mabubulok ang patatas.
Kung 'di ngayon ang bukas, wala na tayong patatas.
-Mabubulok ang lahat ng patatas. -Oo.
Nagmadali si Kaleb para magawa ang mga karatula,
habang dinala ko si Lisa sa tindahan
para makapagdekorasyon s'ya at masubukan ko ang paradahan.
-Ang lalim n'yan. -Masama 'to.
-Talaga? -Sandali lang.
-Yey. -Maganda. Kalaunan.
-Handa ka na. -Sige.
-Nasa'n ang lababo? -Ano?
May lababo ka dapat para may panlinis ka.
Wala tayong lababo. Pero may gripo.
Pero 'wag tayong malungkot
dahil wala tayong drainage para makatipid.
Maganda. Parang mas malaki sa loob.
Oo.
Habang nagpipinta si Lisa,
tinulungan ko si Kaleb sa pagkakabit ng mga karatula.
Ilang tao ang darating sa Sabado?
Magandang tanong 'yan.
Ipinalagay mo ba sa Chipping Norton News?
-Hindi, kasi ngayon ko lang naisip... -Social media.
Social media. May 7.1 milyong followers ako...
-Pambihira. -...sa Twitter.
Para sa'n ang Twitter? Wala akong gano'n.
Wala lang. Ang Twitter ay para lang
masabi ng mga makakaliwa ang kanilang mga makakaliwang ideya
sa ibang makakaliwang tao.
'Di ako sigurado kung tindahan ang ilalagay...
-Pero pang-vegetarian ito, tama? -Oo.
Sisikat 'to sa Twitter.
-Gusto mong vegan ng lahat. -Pan-Twitter talaga.
Diyos ko, maraming pupuntang
mga may putok.
Matapos kong mag-tweet,
may iminungkahi si Kaleb na kakaiba
tungkol sa magagawa natin.
Pwede kang makipagbatuhan ng patatas sa ibang tao.
Magkikita-kita, iinom, at magbabatuhan kayo ng patatas.
Ano? Para bang inuman?
Magkukumustahan kayo sa simula.
Pagsapit ng alas-10. Iyon na.
Batuhan na ng mga patatas.
Sino ang mga nagbabatuhang 'to?
'Di ko pwedeng sabihin
baka makilala s'ya ng lahat.
At pagbabatuhin s'ya ng patatas ng lahat.
Magkaibang-magkaiba ang buhay natin.
FARM SHOP GRAND OPENING NGAYONG SABADO
Dahil nakakabit na ang mga karatula, bumalik kami sa tindahan...
para itayo ang portalet.
Napakaganda nito, ano?
Ilalagay lang natin.
'Di ba 'yan hahanginin?
Mas maganda kung may pabigat ito.
Ayos.
Dahil maayos na ang portalet, kinumusta ko ang pintor.
-Jeremy? -Ano?
Nakausap ko si Nanay, pinadalhan ko ng video ng ginagawa ko.
At nag-WhatsApp s'ya sa akin.
"Diyos ko. Tumigil ka.
Dapat mong ihanda ang pader bago mo pinturahan. I-Google mo."
Kaya ginoogle ko
at dapat ko itong lagyan ng basang semento,
bago pinturahan.
Sabihin lang nating 'yan ang gusto natin.
Wala na tayong oras. Magbubukas na tayo...
-Huli na ang lahat. -...24 oras at 10 minuto.
Iniwan ko si Lisa roon,
para kunin ang mga itlog na ibebenta ko.
Isa, dalawa.
Wala.
Isa.
Kayo ang pag-asa ko. 59 na manok...
Isa. Ano'ng ginagawa n'yo?
11 itlog 'yan.
Pang-meryenda lang 'yan, hindi pambenta.
Matapos pagalitan ang mga inahin, bumalik na ako sa tindahan...
at nasaktuhan ang pagbisita ni Charlie.
Napakahangin dito, ano?
Oo, pero malapit sa mga mamimili.
Oo nga.
Sinabi sa'kin ni Charlie
na 'di ko mabebenta ang mga karne ng tupa na ipinakatay ko.
'Di ko mabebenta ang karne?
Hangga't 'di pumupayag ang Food Hygiene.
Ang naka-frozen na 'yon...
'Di ko mabebenta ang naka-frozen na 'yon hangga't...
Pupunta yata s'ya sa susunod na linggo.
S'ya ba ang 'di pwede ng Huwebes at Biyernes?
Walang ibang mapapadala ang lokal na konseho.
Bakit wala?
Lunes hanggang Miyerkules ang trabaho n'ya.
Nasa 1974 ba tayo?
Ano ba 'yan.
Sa loob, sunod-sunod ang puna ni Charlie.
Gusto ni Lisa na magbenta rin kami ng kape.
-Para makapagkape ang mga tao. -Iba sa isinumite nating plano.
Kailangan ba ng pahintulot sa paggawa ng fire pit?
Hindi, pero dapat may mga babala tayo.
Maglalagay ng babala? "'Wag umapak sa apoy."
"'Wag humiga sa apoy."
Ayos 'yon. "'Wag hawakan ang apoy."
Para bang, "Kumusta, mamimili? Sa tingin ko'y bobo ka."
Sa awa ng Diyos, nakaligtas ako
sa mga pinapagawa ng gobyerno at nakapagtuon sa paghahanda ng tindahan.
Gagana 'yan.
Marami pa tayong gagawin.
Nakakainis.
Kinabukasan, 'di gan'yan ang panahon.
Ito'y malamig at makulimlim,
at may mga problema pa rin.
-Magaganda ang mga itlog na 'to. -Napa-salmonella test mo ba?
-Ano? Nagawa ba natin? -Nagawa mo ba?
Ayos na 'yan.
Maganda. Bubuksan ko 'to.
Ganiyan nga. At kapag nakasara, tingin ninyo...
-Hindi. Yoga shop ito. -Squat shop.
Parang tindahan para sa mga nagyo-yoga.
-Diddly Squat. -Oo, pero 'pag nakasara,
maliwanag kung ano tayo. Kapag nakabukas,
may mga naka-leotard na papasok at sasabihiing "Pwedeng mag-downward dog?"
May problema sa tubig-bukal.
Umorder ako ng apat na sample,
at dumating naman sila para sa pagbubukas ng tindahan,
kaso dilaw na bote ang pinili ko.
At makikita n'yo,
maganda ang label. Natutuwa ako.
Malinis ito, pero...
mukhang ihi.
Gayunman, nang malapit nang magbukas,
maayos na sa wakas ang lahat.
DIDDLY SQUAT WATER WALA ITONG DUMI
TIYAK NA NON-ORGANIC ANG LAHAT
IWASANG MAHULOG SA MALAKING BUTAS
BAWAL MASUNOG!!!
PATATAS - 51P/KG
At handa na kaming tumanggap ng mga mamimili.
Ang tanong,
sapat na ba ang post ko sa social media
para makapanghatak ng mga tao?
Ayos. Heto na.
May gusto ka bang bilhin? Mga patatas?
Marami kayong patatas.
Oo. Mga Melody na patatas ang mga 'yan.
Masarap gawing chips at ihawin.
-Sige. -Masarap ding i-bake.
-Pwede ring gawing chips. -Pwede sa inyo ang American Express?
Visa.
At nang nagsisimula na akong mag-alala...
Naku.
Pambihira.
Tingnan n'yo 'yon.
Literal na hanggang maabot ng tingin.
Diyos ko, ano'ng nagawa 'ko?
-Ayos ka lang? -Oo.
Mas maraming tao ang dumating kaysa sa inaasahan ko.
Kaka-opera lang ng asawa ko, pero gusto ka n'yang makita.
-Salamat sa inyo. -Sa spine ang operasyon n'ya.
May paradahan ako para sa inyo.
PARA SA MAY KAPANSANAN
-May blue badge ba kayo? -Oo.
May paradahan para sa may kapansanan.
-Salamat. -Salamat.
Marami ring taong naglalakad ang dumating.
Maya-maya, naging abala na si Lisa.
Kumusta?
Kumusta kayo?
Ako naman ay nagpasyang
mas makakatulong ako sa pagtanggap ng mga tao.
-Pwedeng magpalitrato? -Ayos lang.
-Para kanino? -Kay Curtis.
Narito na ang mga patatas n'yo.
£6.21 po. £6.02 po.
£6.72 iyan.
May nakakaalam sa nangyari sa Chelsea-Spurs?
-Magkano? £2.20? Kumusta? -Mabuti.
Narito na ang mga patatas mo. Gusto mo ng cake?
Saang diyaryo ka?
Sa Cotswolds Gentleman.
-Cotswolds Gentleman? -Opo.
Gusto kong malagay sa Cotswolds Gentleman.
Habang dumarami ang mga mamimili, nagkaroon ng problema.
Naging putikan ang paradahan.
May problema.
Public relations disaster ito para sa'kin,
pero negosyo ito para kay Kaleb.
'Wag kang maniningil sa pagto-tow mo.
Hindi pwede.
Hindi patas. Tindahan ito.
Nagbibigay-serbisyo ka dapat gamit ang traktora ko.
-Oo nga. -Pwede ko bang mabawi ang £10 ko?
'Wag mo s'yang babayaran. Kaleb, ibalik mo...
-Binigyan ko s'ya ng £10. -'Di ba? Magandang negosyo.
'Di 'yan negosyo, pagnanakaw 'yan.
Nang maghapon na, patuloy pa rin ang dating ng mga mamimili.
Lagpas lang nang tatlong kilo.
Mas madali ang kard kung mayroon ka.
Bibitbitin ko po sa kotse mo.
Salamat.
'Di ako pwedeng magbenta ng karne pero may karne ako ng tupa.
Salamat. At £10 ang bayad nito.
Kung gusto mo ng karne, nasa likod 'yon.
Matapos ang isang abalang araw, panahon na para magsara...
-Salamat sa pagpunta. -Maraming salamat.
Magustuhan n'yo sana.
...at bilangin ang kinita.
40, 60, 80, 120.
Kailangan ba natin ng mga pambilang ng pera tulad ng kay Pablo Escobar?
Iyong gamit ng mga tulak ng droga, na parang...
Isandaan at limampu...
Mayroon tayong mga
160, 170, 175 d'yan.
-Isang daan at pitumpu't lima? -Oo, at...
-£75. -Na cash.
-Alam ko... -At napakaabala ko...
-Magkano sa credit card? -Magkano sa tingin mo?
'Di ko alam. Mga £100, £200?
£897.76. Muntik nang...
Walumpu't pito?
-£897.76. -Tapos 100...
-Dagdagan mo ng 100... Bahala na kami. -170.
Isang daan at...
Pitumpu, kaya labas isang libo.
-Alam ko! -Ang galing ko.
-Ang daming nabenta. Marami... -Marami pang...
...tayong nabentang patatas.
At marami pang natira, Jeremy.
'Di mahalaga, dahil kilala na ang tindahan,
at may bukas pa.
Pero wala na pala.
Ipinasara ito.
Hawak ko ang sulat mula sa konseho.
Ayaw nila sa yero ko.
Gusto nila'y gawin 'tong slate.
'Di sila masaya at wala akong pahintulot.
Kung wala, 'di ako pwedeng magbukas.
Ibig sabihin, ito ang pinakamabilis na nagsarang tindahan sa kasaysayan.
Balang-araw, magiging ayos din ang lahat.
Dapat.
SA SUSUNOD
Tingnan mo.
Titigasan ang mga aktibista sa ganito, ano?
Ano'ng ginagawa mo rito?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor: Jessica Ignacio