INIHAHANDOG ANG
Welcome ulit sa Clarkson's Farm.
Halos isang taon na mula noong huling narito ang mga film crew,
pero kahit tumigil ang mga shooting, nagpatuloy ang buhay rito sa Diddly Squat.
At sa gitna ng mga nangyayari, may ilang pagbabago.
Ang nakakaluging mga tupa ay inaalagaan na ngayon
ng isang aktuwal na sheep farmer na nakatira malapit dito.
Ako ang bahala sa kagamitan at sa mga tupa, siya ang nag-aasikaso,
tapos, hati kami sa lugi.
Meron kaming bagong tanim, durum wheat, na ginagamit sa paggawa ng pasta.
May karagdagan kaming milyun-milyong bubuyog.
At hinggil sa polinasyon,
may mga bagong miyembro ng komunidad ng Diddly Squat.
HULYO 2021
At narito pa rin ang tindahan,
na naging mas sikat kaysa inaasahan namin.
At £6.72 iyan. Maraming salamat.
Hi, kumusta?
Tingnan mo. Puno ito.
Tatlong espasyo na lang ang bakante.
-Iyon lang. -Iyon lang.
At noong huling linggo, natrapik ang pangunahing kalsada.
-Natrapik nga ako. -Nang tatlong oras.
Di nakapagpabakuna ang mga tao sa health center.
Di nakaalis ng istasyon ang mga bumbero.
-Di iyon maganda, ano? -Hindi.
-Kapag nagpatuloy ito... -Di tayo makaaalis.
Kinailangan naming mag-mow ng dalawang acre ng wheat para gumawa ng paradahan,
at kahit iyon ay di pa sapat.
Ito ay... Maiiyak ako habang nagmo-mow.
-Alam mo iyon? -Alam ko. Ako rin.
Gagawin ba natin ito?
Ikaw ang amo.
Sabi mo sa ITV noong isang araw, ikaw ang amo.
Ako ang amo sa pagsasaka, pero ikaw ang nagpapatakbo nito.
-Puwede kang mag-mow rito nang kaunti? -Pausurin mo ang lahat.
Di ko ito naisip nang husto.
Di ko naisip na ganitong karaming tao ang pupunta.
Sa katunayan, si Lisa ang nag-aasikaso sa mga problema sa tindahan,
dahil abala ako sa isang matinding suliranin
ng bawat farm sa bansa.
KABANATA 9
NAKALIGTAS
Bago iyon, oras na ng pag-ani.
Lambak ng Yeo, Lambak ng Yeo
Binago nito kami Di na kami tulad ng dati
Lambak ng Yeo, Lambak ng Yeo
Magdadala kami ng kaunlaran mula Kanluran
Dagdag na trabaho ito Pero talagang kailangan ito
Di ka makakahanap...
Heto na.
Ang aking ikalawang ani.
Noong huling taon, kumita ako mula sa 520 acre ng barley,
wheat, at rapeseed ng £144.
Ngayon, malinaw na umaasa akong mas kumita
habang sinisimulan namin sa barley fields ang napakahalagang moisture test.
Umaasa akong matapos ngayon ang barley.
Magiging mabuti iyon.
Kapag di ka nagbubukas ng mga supermarket at pumupunta sa Celebrity Love Island?
Di sa Love Island. Ayaw iyon ni misis.
-Saan? -Sa I'm a Celeb.
Gusto kitang makita sa Australia.
Iyon ang pinakamasama.
Iyon ang pinakakinatatakutan ko, ang umalis.
-Ayaw mong pumunta sa Australia? -Oo.
Kung pupunta sila...
-Papayag ako. -Artista ako,
at nasa Chipping Norton ako.
Handa ka na?
15.9.
Dahil di kami masyadong malayo sa nais naming 15.5,
tinawagan namin si Simon.
At pagkarating niya sakay ng isang bagong combine,
nag-reading ulit ako.
15.3.
-Maganda iyon, di ba? -Maganda. Ayos, simulan na natin.
Magsusuot na ako ng shades. Handa na kami.
Ito ang paboritong kanta ng lolo ko, na biglaan ang pagkamatay.
The Who. Nagustuhan ko sila.
Isang taon na mula nang gawin ko ito.
Kung may naaalala pa ako.
Iyan na.
Kilos!
Pumarada ba siya sa daan mo, Simon?
Oo. Grabe ang trapik sa lugar na ito.
Ang mithiin ay matapos ang pag-ani sa mga barley ngayon, pero ilang load pa lang
ang natatapos nang magradyo si Kaleb.
Ang moisture ay nasa 15.8 na.
Ang lebel na kailangan natin ay 15.5. Ayaw nating mas mataas doon.
Dahil kaunti lang ang pagkakaiba no'n para sa akin,
humingi ako ng payo sa pinakamasayang land agent sa Britanya.
-Hello. -Hi, Charlie. Ako ito.
Ang huling na-load namin ay 15.8.
Naku.
Medyo mataas iyon.
Kailangan naming huminto?
Oo. Nakakainis iyon. Nakakainis talaga.
Sige. Salamat, Charlie. Tatawagan kita ulit.
-Sige. Paalam. -Ayos. Paalam.
Pambihira naman.
Sakit sa ulo.
Ano'ng meron tayo? Tatlong trailer, iyon lang. 36 tonelada.
Di talaga ako bagay maging magsasaka.
Di ako makakatulog sa pag-iisip,
"Nasa labas ang mga barley, at masisira na ito at wala na akong magagawa."
Di ko sinasabing wala na akong magagawa. Wala na akong magagawa para sa mga barley.
Dinala namin ni Kaleb ang huling load namin sa storage area,
na binisita na naman ng mga lokal na pasaway.
Iyon ang bund na sinunog nila noong huling taon at sinubukan nila ito ngayon.
Kinausap ko ang mga pulis tungkol dito,
at sabi nila, binawi raw ang kanilang Mitsubishi L200,
na mapanghahabol nila sa masasama, at binigyan sila ng Vauxhall Corsa.
Ang United Kingdom ng Gran Britanya at Hilagang Ireland,
ang ikaanim na pinakamayaman sa mundo.
Paano sila makakahuli gamit ang isang Corsa?
Mas nakakainis pa, dahil sa kakulangan sa bansa ng mga drayber ng lorry,
isang lorry lang ang naarkila namin para kunin ang mga barley.
Ibig sabihin, iiwan namin sa labas ang ilan sa mga ito.
At sabi sa balita, uulan bukas.
Naiinis ako. Ilan ang meron tayo riyan? Limang tonelada?
Oo, mga apat o limang tonelada.
Mabubulok lang ang mga iyan dito.
Mga halagang 750 quid ng barley
-ang narito, nabubulok. -Oo.
Puwedeng magkamali ang balita. Baka maganda ang panahon bukas.
Di natin alam, ano?
Kinabukasan, nalaman namin.
Pambihira.
May mensahe ako mula sa grain merchant.
-Kaya tayo huminto kagabi. -Sige.
Ang load nitong umaga ay 16.5% ang moisture.
May drying charge na £9.75.
-Kada tonelada? -Oo.
At may weight loss na 4.5%
Kaya isa't kalahating tonelada ang di nila babayaran.
Sisingilin ka nila sa tubig, kaya huminto tayo kagabi.
Magkano ang lugi natin?
Mga 450 quid ang halaga no'n.-
-Merchant taxes iyon. -At ang 750 quid?
-Naroon lang sa... Oo. -Lalong nababasa. 'Tang ina.
Pero kahit nakakainis ang mga problema sa pag-ani,
wala lang ang mga ito kung ihahambing sa problemang hinaharap ko
at ng lahat ng ibang magsasaka sa UK.
Isang problemang nagsimula noong kaguluhan ng Hunyo 2016.
Nagsalita na ang mga British, ang sagot, "Aalis na kami."
Alam ng mga magsasaka na dahil sa Brexit, wala nang grants at subsidiya mula sa EU.
Sabi ng gobyernong British, wag kaming mag-alala.
Gagarantiyahin namin ang suporta sa pagsasaka sa kasalukuyang antas nito.
Nagbibigay ang gobyernong ito ng mas malinaw na katiyakan
hinggil sa pagsuporta sa pagsasaka kaysa sa ibang gobyerno sa EU,
kaysa rin sa iba pang bansa sa mundo.
Gayunman, di pa natutupad ang mga pangakong ito.
Maambisyon ang gobyernong ito, pero sabi ng mga magsasaka,
napakakaunti ngayon ng pondo at tulong.
Maraming malabo sa mga anunsyong iyon.
Di namin alam kung ano ang babayaran nila at kung magkano.
Ang sistemang pinapalooban ko
sa loob ng isa, dalawa, o limang taon.
Napakaraming detalyeng dapat pang ayusin.
-Ang Post Brexit. -Sige.
Ang mga magsasaka. Bumuti o lumala?
Lumala.
Ang matinding problemang ito ay dapat naming ayusin ngayon ni Charlie.
Mawawalan ka ng subsidiyang £82,000 kada taon.
Sa mga susunod na taon, £0 kada ektarya ang makukuha mo.
Mawawala na ang mga direktang subsidiyang iyon.
Baka meron pa ring ilang grant at subsidiya,
pero di natin alam kung ano ang mga iyon.
Hindi. Sabi nila, "Pera ng publiko para kailangan ng publiko."
Kaya babayaran nila ang mga magsasaka para magbigay ng kailangan.
Ang labo no'n. Slogan lang iyon.
Pero walang kuwenta sa ngayon ang mga salitang iyon.
Sabi ng lahat ng magsasakang nakakausap ko, "Ano nang gagawin natin?
"Ano ang gusto n'yong itanim namin? Ano ang ayaw n'yo?
"Ipagbabawal ba nila ang glyphosate? Di namin alam."
-Di natin alam ang gagawin nila. -Oo.
-Oo nga. -Naiinis ako.
Para bang sinabi ng FIFA, "May mga bago kaming patakaran sa football,"
at sasabihin ng mga koponan, "Ano? Wala na bang mga goalkeeper?
"Dalawa na ba ang bola? Halo na ang mga lalaki't babae?
-"Ano iyon?" -May mga bagong patakaran.
Sasabihin nila, "Di namin alam. Basta, may mga bago.
"Di namin alam." Sasabihin nila, "Sa susunod na linggo ang opening."
Tama. Kaya may mga naiinis.
Bahala na. Makinig ka.
Hayaan na natin ang gobyerno, atsa kanilang mga committee meeting,
at select committee meeting at lahat ng walang kuwentang iyon.
Puta sila. Putang ina sila lahat.
Ito ang plano ko.
Ano?
Mga baka.
Mga baka?
Alam kong problema ang mga tupa.
-Oo. -Pero ang mga baka...
Sige.
-Dahil tumatae sila. -Oo.
Mabuti iyon para sa lupa.
-Mabuti sa lupa? -Kinabukasan, ilalabas mo ang mga inahin
kung saan tumae, at kakainin ng mga inahin
-ang mga bulate sa tae... -Sige.
...at ikakalat nila ang tae nila at ng mga baka sa lupa,
-pinapataba ito, at ganoon nga. -Sige.
Hanggang sa mas tumaba ang buong sakahan.
Magtutulungan sila. Sa huli...
-Para ito sa lupa. -Para ito sa lupa.
Babalik tayo sa makalumang pagsasaka.
-Iyan ang plano ko. -Mga baka?
Oo, mga baka.
-Ilang mga baka? -Di ko alam.
Baka magka-tuberculosis sila dahil sa mga badger.
-Delikado iyon sa lugar natin. -Patayin natin ang mga badger.
Di puwedeng patayin ang mga badger.
-Bakit hindi? -Ipinagbabawal iyon.
Paano kung pinapatay nila ang mga baka?
Di pa rin puwede.
Tingnan na lang natin.
Ito ang susunod kong plano. Handa ka na?
Gawin nating restawran ang barn ng mga tupa, na di na natin kailangan,
at magbenta tayo ng beef doon.
Sarili nating beef, kinatay sa malapit,
niluto at binibenta sa restawran kung saan ka mauupo at...
May kordero tayo. May tupa pa tayo.
-Oo nga. -Kaya may beef tayo o kordero.
-May sarili tayong patatas. -Oo.
May harina para sa gravy. May mint para sa mint sauce.
-Meron tayo. -May horseradish tayo.
May durum wheat tayo,-
-kaya makakagawa tayo ng pasta. -Pasta.
Isang restawran kung saan lahat ng kinakain mo
ay mula sa Diddly Squat.
Mahusay. Pero, ang detalye para magawa iyon...
Oo, tingnan mo iyan.
-Hindi. -Tingnan mo ito.
Mga Friesian ang gusto natin.
-Mga dairy na baka. Sabi mo "kakainin..." -Paano mo nalaman... Ano?
Noong sinabi mong kakainin sila... Dairy na baka iyan.
May mga gastusin sa pagsisimula ng restawran.
Wala akong alam tungkol d'yan.
-Mabilis silang malugi. -Mabilis silang malugi.
Alam kong may 80% na mabibigo ito, pero may plano ako.
Maging isa sa 20%.
Dapat kang masabik nang kaunti.
Kasi...
Basta, iyan ang plano ko.
-Tulungan mo akong humanap ng mga baka? -Sige.
Habang namimili si Charlie ng mga baka, bumalik ako sa pag-aani. Pero di talaga.
Dahil sa sumunod na apat na araw,
umulan nang sapat kaya laging basa ang mga tanim.
Kaya, sa pag-aakalang wala ulit akong gagawin ngayon,
Putang ina. Grabe ang butas na ito.
nagpasiya akong palitan ang lahat ng gulong ng traktora ko.
Ang nakakatawa, baka 14-taon na at German ang hangin na iyan.
Oo.
Gusto mo ng tulong?
Sabi niya, umaasang hihindi siya.
Ano sa tingin mo?
Ano'ng kagaguhan ang ginagawa mo?
-Handa na ang mais. -Ano?
Handa na ang mais. Kailangan na nating magsimula.
Ano ang ginagawa mo? Noong taglamig mo dapat ginawa ito.
-Gawaing pantaglamig ito. -Wala namang slick noong taglamig.
Ayos. Kita tayo sa loob ng isang oras.
Bakit di ka pa magsimula?
Magsisimula na ako at magpapakahirap, habang nagpapakabaliw ka rito.
Nakikitang yari ako,
mabilis na kumilos ang mga fitter sa mga bagong gulong.
Tapos, ini-hitch ko ang aking trailer,
umaasang sa oras na ito, magiging mas maayos ang lahat.
Ayos.
Hindi.
Puta.
Pete?
Ano?
Kumusta?
Lumalabas ba sa likod iyong dilaw na prong?
-Hindi. -Ngayon?
Hindi.
Diyos ko. Wag sana siyang bumalik dito nang ganito pa rin.
Ilagay mo iyan d'yan.
-Sige. -Ligtas iyan.
Noong huling taon, lagi mong sinasabing mapanganib ito.
Ang likod ng mga traktora, pero naka-crowbbar tayo.
Sige.
Wag mong alisin, at ngayon, gagawin kong...
-Lumalabas ba? Ang hook? -Hindi.
-Hindi? -Hindi.
Hindi mo pa rin nagagawa?
Turuan mo ako.
-Sige. -Tingnan mo ang mali ko.
-Sige. -Pero wag mo akong sigawan.
-Sinusubukan ko talaga. -Sige.
Sige. Handa ka na?
-Oo. -I-hold mo ang stop button.
-Okey. -Ngayon, pindutin mo nang pataas.
Ngayon, pababa.
-Lumabas na ba? -Oo.
Aba, bakit... Naiinis ako dahil di ko...
Dahil nakabit ko na ang trailer ko,
sa wakas, makakabalik na tayo sa pag-aani.
Araw, sige na. Magpatuyo ka pa. Magpatuyo ka pa.
Una sa lahat, may naani tayong maliit na bata.
Tiyak na mababalita ito, di ba?
May tinadtad na bata si Jeremy Clarkson.
Burberry. Isang batang working-class.
Kita n'yo, ito ang problema. Tingnan n'yo. Narito lang ang barley
at nagsimula na itong umusbong, tumubo, at lumago.
Tingnan ninyo.
Basang-basa ito.
Sabi ni Kaleb, ikalat ko ito sa kongkretong sahig
gamit ang telehandler,
tapos, ipatong sa ibabaw ang bagong ani,
tapos, maghahalo-halo ang mga ito sa lorry,
at magiging okey ang karamihan.
Mamamatay ako!
May nakita na ako sa pagsasaka na magaling ako.
Sasabihin niya, "Di ikaw ang gumawa nito."
Di ba dapat, tinanggal mo muna iyong mga berde?
Ano?
Di ba dapat, inalis mo muna iyong mga berde?
Sino ang nagsabi no'n?
-Si Kaleb. -Di kaya. Talaga ba?
Oo.
Ang husay mo.
-Ayos lang ba ito? -Di na masama.
Nagawa ko. Tinanggal ko muna ang mga sumisibol
Mahusay.
Nagpatuloy kami,
at sa mga sumunod na araw, naani namin ang natitirang mga barley
at lahat ng rapeseed bago ulit kami patigilin ng ulan.
Pero buti na lang, masusulit ko ang oras ko
dahil nakahanap si Charlie ng ilang bakang matitingnan ko.
Ang mga ito... Mga babae o lalaking baka ba ang bibilhin natin?
-Malinaw na mga babae ang pang-breed. -Oo.
Pero, meron ding ilang hayop na mapapataba natin para katayin.
-Puwede mga lalaking ang ilan, pero... -Tama ka.
Bago sila maging mga toro.
-Mga bullock sila? -Mga bullock sila.
-Talaga? -Dahil wala silang mga bayag.
-Ba't wala silang bayag? -Kinapon sila. Mas ligtas kasi.
-Kung... -Ano?
Mas ligtas alagaan ang lalaking bakang walang betlog.
Ang labo no'n. Kung kakapunin ako, di ako magiging ganoon.
Di sila naglalabas ng testosterone tulad ng isang toro.
Sabi ni Lisa, "Puwede ba tayong kumuha ng mapupungay ang mga mata?"
Di ako sigurado kung bagay siya sa buhay ng magsasaka.
-"Mapupungay ang mga mata?" -Sabi niya,-"
-"kumuha ng mapupungay ang mga mata." -Puwede tayong kumuha ng ganoon.
Kalaunan, dumating kami kina Tim, ang farm ng breeder ng baka
sa Northamptonshire.
-Silverstone ba iyong maingay? -Oo.
Akala ko, di iyon mapapansin.
Ganyan ba talaga kaingay iyon?
-Oo. -Kadalasan.
Mga kotse talaga.
Tingnan mo ang sarili mo!
-Steer iyan. -Mga steer ang mga iyan.
Ano ang steer?
Mga lalaking walang bayag.
-Ito... -Walang betlog.
-Kung ganoon, kinakain ang mga ito. -Kinakain ang mga ito.
-Mga ito ang pang-breeding. -Pang-breeding ang lahat ng ito.
Hindi sila kakainin.
-Puwede mo silang pangalanan. -Oo.
Di pa ako... Para tayong nasa pampublikong palikuran.
Humihinto ba sila?
-Oo. -Tingnan mo sila. Pareho sila.
Ito ay... Tingnan mo.
-Magiging puro dumi talaga. -Oo.
-Iyon ang gusto namin. -Mabuti.
-Mabuti ang dumi. -Oo.
Gusto ko iyan sa bukid. Makakatipid ako mula sa paggamit ng sobrang nitrogen.
Kaya ko nga naisip ito. Tapos, naisip ko,
-Nakipagkasundo si Boris sa Australia. -Oo.
Walang mabuting idudulot iyon.
-Wala talaga. -May papasok na mura at pangit na karne.
Kung may bakang damo ang ipinakain, magbubukas ako
ng restawran kaya di ko problema ang mga Australian.
Ang short horn na ito, isa ito sa mga pinakamasarap na kakainin mo.
-Talaga? -Oo.
Ayos ka.
Ang guwapo mo.
Jeremy, wag mong ipahalata... Pag-uusapan pa natin ang halaga.
-Alam ko. Gusto ko lang ang mukha niya. -Sige lang. Ituloy mo.
Tapos na ang pagiging mabait, oras na para pumili ng bibilhin,
na inaakala ko ay diretsahang usapan.
May apat na baka at guya rito, apat na bata at guya roon.
Kaya magkakaroon tayo ng karanasan sa mga bakang may guya.
Magiging handa na sila sa Pasko.
Isang taon pa.
-Oo. -Ang mga ito, oo.
Kaya kailangan natin ng iba pa...
-Isang taon pa? -Oo.
-Ngayon... -Oo.
-Kaya kailangan nating bumili ng iba pa... -Diyos ko, ang komplikado nito.
Dapat tayong bumili ng ilan na magiging...
Kailangan natin ng mga bakang mabubuntis sa susunod na tagsibol.
Manganganak sa susunod na tagsibol.
Hindi, mabubuntis sa susunod... Hindi. Manganganak...
Patawad, manganganak sa susunod.
-Kaya 12 baka ang kailangan. -Labindalawang baka.
Hindi. May walong baka tayo rito. Ilan ang meron doon? Siyam na baka?
Walong baka na may mga guya.
At baka ilang heifer din.
Tapos... Hindi. Handa na bang kainin ang mga heifer bago ang mga guya?
Hindi. Pang-breeding mo sila.
Guya pa sila. Na bubuo sa 12 mo.
-Diyos ko. -Kukuha tayo ng mga steer
para sa breeding, para kainin.
Wag kang mag-alala. Alam ko ito.
Pagkatapos, oras na para talakayin ang anumang mga bibilhin namin.
Magkano ang isang baka?
Ang isang pares ng baka at guya ay mga nasa £2,200.
Ibig sabihin, medyo kapresyo sila ng... Makakabili na ako roon ng Alfa 159.
-Di ko alam kung ano iyon. -Alfa Romeo 159.
Paano kang nakatira sa Silverstone pero di mo alam...
May panganib dito. Bibilhin mo, papakainin mo.
Baka mamatay iyong bata.
-Parang Alfa Romeo. -Baka mabangga mo ang Alfa mo.
-Oo. -Eksakto.
Hindi, mamatay ito nang mag-isa. Magkano ang isang heifer?
Ang mga iyon?
Mga £1,800.
£1,800?
-Ganoon nga. -Sandali.
Sandali, ilalabas ko ang calculator ko.
-Meron tayong 20, 20 hayop. -Tama.
Sige. £25,000 iyon.
Tingin ko, puwede pa tayong makamura.
-Baka at guya sa £2,000. -£2,100?
£2,000.
-Sige, £2,000. -Pero ang mga heifer,
-di pa natin sila pinag-uusapan. -Medyo mahal sila.
Di ko sila kayang ibenta nang mababa sa £1,500.
-£1,250. -£1,500 dapat.
Kasama ba ang delivery?
-Oo. -Ayos iyon.
£1,450 at idi-deliver.
-Okey. -Ano ang okey? £1,450?
-Okey na tayo. -Okey na tayo.
Magkamay tayo.
Di ko alam kung ano ang binili ko.
Kinabukasan, masyado pa ring basa para anihin ang mga wheat.
Pinapunta ko ang karpintero kong si Alan para pag-usapan ang ideya ko
para sa restawran sa farm.
-Umuulan araw-araw. -Naku, hindi.
Di naman sobra, pero basa pa rin ang mga tanim.
Sa sandaling iyon, merong mga bench at mesa sa barn
para makapag-sandwich ang mga bisita ng tindahan at para tingnan ang tanawin.
Pero, para sa restawran, gusto ko pang magdagdag.
Heto ang plano ko. Siyempre, sesementuhan natin ang sahig.
-Sige. -May mga banyo sa gilid.
-Sige, -Tapos, iyan ang kusina.
-Naka-panel iyon. -Oo.
-Okey? -Ayos.
-Sige. -Sige.
Tapos, lahat ng narito, salamin.
Para kapag narito ka.
Maganda ang tanawin mo.
-Ang kakahuyan ng Wychwood. -Oo.
Siyempre, magiging bukas ito.
Dapat nating takpan ito.
Oras na iyon para maging nakakalito si Alan na tulad ng nagbebenta ng baka.
Sa isa pang bubong, ang yero.
Sandwich insulation iyon.
Tatanggalin lahat iyon, tapos ibabalik, itutuwid, tapos ibabalik.
Hayaan na lang ang bubong, i-insulate, tapos, maglagay ng kahoy.
Kung may vapor barrier, baka sumingaw iyon, tumagos at bumaba.
Castle board ang gagamitin.
Mas malawak ang isang ito kaysa iyong nasa harap.
Mukha itong turret ng isang kastilyo.
Kapag nainitan ito, ang likod ng yero, tatagos ito, di ba?
Kaso, na-treat ang mga ito.
Dapat ipa-treat ang mg ito. Di ito aabot nang dalawang taon.
-Maglalagay ka ng Klargester dito. -Ano?
Maglalagay ka ng septic tank sa isang Klargester dito. Isang BioDisc.
Pagkatapos ng pagdaldal na ito, sinabi niya ang nakakatawang presyo nito.
-Alam mo ba kung magkano ang aabutin? -Oo.
Puwede mong sabihin?
-£250,000. -Hindi.
Ganoon talaga, di ba?
Double-glazed ang lahat ng salamin at nakaayon sa buidling safety,
para ligtas ang lahat ng taong papasok.
Alam kong nagsasalita ka dahil gumagalaw ang bibig mo,
pero ang nadarama ko lang ay kilabot dahil
-sinabi mong £250,000 ang aabutin. -Tama ka.
Isang-kapat iyon ng isang milyong pounds.
Oo.
Para ihanda ang isang barn na narito na.
Alan,
sumakay ka na sa S Class mo, at magmaneho ka palayo.
Pauwi sa bahay mo.
-May drayber ka nga pala. -Oo.
Hindi ito problema.
-Problema ito. Ang laking pera no'n. -Ganoon talaga.
Pag-isipan mo pa, pag-aralan mo. Ibaba mo pa ang presyo.
Babalik na ako. Magmo-moisture test kami.
Baka makapag-ani kami ngayon.
Oo, kung mananatiling tuyo.
Ang nangyari, nanatiling tuyo nga.
-15.4 -Puwede na iyon.
Gawin na natin ito!
Dapat nating ilagay sa tinapay natin sa tindahan, "Baka may kaunting earwig."
Mula sa kinaroroonan ko, ayos ang lahat, pero sana, mas bumuti pa
kapag umabot kami sa gitna. Mukhang mas makapal at mas masukal doon.
Ang pinakasosyal na combine drayber sa mundo, si Simon.
Alam mo, pumunta siya dati sa McDonald's, at humingi ng cutlery.
-Ano? -Pumunta siya sa McDonald's,
at humingi ng mga kutsilyo at tinidor.
Ano ang lahat ng iyon... Mga earwig?
Isipin mo, earwig ka, tapos... Biglang, "Diyos ko!"
Hindi. Dumaan ka sa pula, tapos sa hopper,
sabi mo "Diyos ko. Nakakatakot." Tapos nagsimula ang fan at pinalipad ka
sa langit. Isang pulgada ka lang at nasa 20 talampakan ka,
para tayong napunta sa kalawakan.
Tapos, sabi mo, "Lumilipad ako, literal na lumilipad ako,"
tapos bumagsak ka sa trailer,
at dinala ka sa gilingan ng harina, kung saan gigilingin ka.
Nakakakilabot na kamatayan iyon.
Gusto kasi nila ng protina sa wheat. binigay natin.
Binigyan natin sila ng protina. Para bang keema naan ang tinapay natin.
Ano ang keema naan?
Isang Indian na restawran.
Nakakain ka na sa Indian na restawran?
Hindi pa.
Makakabili ka ng curry sa mga restawran na ganoon.
Sige.
Alam n'yo, noong isang araw, sinabi niyang dayuhan ang anak niya.
Ipinanganak siya sa Oxford!
Ipinanganak ako sa Chipping Norton, gayundin ang buong pamilya ko.
At ipinanganak sa Oxford ang anak ko. Dayuhan siya.
Nagpatuloy ang panahon.
At pagkaraan ng dalawang araw, umabot na kami sa huling parang ng wheat namin.
Kaya, tulad ng tradisyon dito,
dumating ang head of security para magtrabaho.
Oo. Medyo...
Oo.
Ano? Ito na ba ang ika-52 ani rito?
Bale, 52... Hindi, 51 ito. Hindi, sa tingin ko, 54 na ito.
Itatanong ko. Sa katunayan, walang kabuluhan ano?
Mga manggagawa ng mundo, tara na.
Tingnan n'yo. Ito na ang pinakamahusay.
Nasa combine si Gerald. Nasa mga traktora sina Kaleb at Jeremy.
Bago kami nakapagpatuloy,
biglang sinungitan si Gerald ng bago at modernong combine ni Simon.
Gerald, si Simon ito. Ano ang problema?
Paano...
Load lang naman...
May krus. Pindutin mo lang ang krus.
Pindutin mo ang escape na button.
Pindutin mo ang escape, Gerald.
Diddly Squat Farm.
Kalaunan, inayos ng pinakamahusay sa teknolohiya ang problema.
Magiging mahigpit iyan. Isang pindot lang.
At pagsapit ng gabi, natapos na kami sa pagtipon sa pinakahuling wheat.
Ayos, iyan na. Naani na ang tanim ng 2021,
at ngayon, mga baka!
Ayos.
Heto na.
-Ano ang ginagawa mo? -Naggaguwantes ako para dito.
Ayoko sa creosote mula nang napuwing ako nito noong huli.
-Napakaarte mo, pambihira ka. -Maarte.
-Ikaw ang maarte. -Hindi kaya.
Hawak ko nga ang creosote...
Puwede kong patagalin nang ilang oras ang debate namin,
pero kailangan namin ni Kaleb na gawin ang bakod para sa mga bagong baka.
At ayokong maglagay ng 280 bakod
gamit ang makalumang gamit niya na ito.
Mas mataas pa.
Kaya nag-arkila ako ng internal combustion.
Ito ang katapusan ng negosyo mo.
Dahil bakit ka kukuha ng kontrakot
para magbakod kung may SoloTrak ka?
Oo. Magandang punto iyon.
SoloTrak. Mag-isa mo itong ginagawa.
-Kapag napaliwanag mo kung paano. -Puwede na akong umalis?
Ipaliwanag mo lang kung paano ito.
Kapag inikot mo at ipinarada rito, ire-reverse natin ito.
Hinto.
Nang maiposisyon namin at maisuot ng PPE para sa mga maaarte,
nagsimula na kami.
Ayos. Ibaba mo iyan.
Ang astig nito, di ba?
Maganda.
At ang naka-track na aparatong ito ay marami pang naitatagong kakahayan.
Tuloy lang, tuloy lang, tuloy lang,
-Mahigpit na ba? -Mahigpit na.
Ituloy mo pa.
Masikip na ba?
-Paano kapag napigtas? -Masakit.
Gusto mong tanggalin ko?
Mabuti, nakasuot ka ng safety helmet!
Magaling, maarte. O Gen X ka ba? Ano ka ba?
-Ano ang ibig mong sabihin? -Isinilang ka ba noong ika-20 siglo?
-Tama, di ba? -Hindi. 1998 ako.
Iyon ay...
Ang ika-20 siglo ay ang 20... Hindi, 2000 hanggang ngayon?
Hindi. Nasa ika-21 siglo tayo ngayon.
Talaga?
Kinabukasan, tapos na ang pagbabakod,
tamang-tama sa pagdating ng mga bagong residente ng Diddly Squat.
Ang gandang lorry.
-Di ba? -Oo.
Makinig kayo!
Sa kasamaang palad, wala si Kaleb. Umuwi siya para i-euthanize ang aso niya.
Kakila-kilabot iyon.
Sige.
Maligayang pagdating.
Tingnan n'yo ang bagong bahay n'yo.
-Guya iyan. -Oo.
-Ito ang mga nanay nila? -Oo.
Tingnan mo. Nakakamangha.
Babaeng baka ka.
Lalaking baka ka. Babaeng baka.
Babaeng baka.
Medyo takot talaga ako sa mga baka,
pero di ka nakakatakot. Ang ganda ng balahibo mo.
Tiningnan ko, at sa katunayan,
maraming tao ang pinapatay ng mga baka kada taon. Napakarami.
Karamihan, mga rambler, na ayos lang.
Nakakasiya ito. Alam kong nakakasiya ang mga tupa
noong una silang dumating, at mabilis silang naging problema,
pero sa tingin ko, di magiging problema ang mga ito.
SA SUSUNOD
Nakawala ang mga baka!
Puta!
Diyos ko, nasaan ka? Fem!
Putang ina!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor Erika Ivene Columna