KABANATA 11
PAKIKIPAGKAIBIGAN
Nasasabik na akong pasimulan kay Alan,
ang karpintero, na gawing restawran ang kamalig ng mga tupa.
Pero bago iyon, kailangan kong humingi ng pahintulot sa mga lokal na awtoridad.
Narito ako para makipagkita sa babaeng
namamahala sa planning department ng West Oxfordshire Council.
Ako ay... Ayaw niyang magpa-video,
titigil muna ang mga kamera, sound recorder at iba pa
at pupunta ako roon, dahil napakahalaga ng pulong na ito.
Kapag pumalpak ako, at di siya pumayag agad,
wasak ang plano para sa taong ito.
Narito na siya.
Kumusta ka?
Salamat sa pagpunta.
Ang pulong, na kinabilangan din ng mga kawani mula sa ibang departamento,
ay tumagal nang higit sa isang oras.
At pagkatapos nito, may kailangan pa kaming gawin ni Charlie.
Ang negosyanteng namamahala sa economic development ng konseho,
na kakakilala pa lang natin, ay gustung-gusto ito.
Magdadala ito ng maraming tao sa lugar,
pero si Joan ng Planning...
Malinaw niyang binigyang-diin ang kahalagahan ng lugar na ito.
Inaalala niya ang likas na kagandahan ng lugar na ito.
Di niya gusto ang paradahan o ang kalat, at di ko siya sinisisi. Grabe kasi iyon.
Di niya gusto ang mga banyo.
-Nauunawaan ko iyon. -Oo.
Ayon sa pagkakaunawa ko, ang higit na inaalala niya ay ang mga tagarito.
Kailangan nating makipag-ugnayan sa mga tagarito.
Kailangan talagang maging positibo ang ugnayan natin sa kanila, Jeremy.
Ito ang nayon, mga isang milya mula sa kamalig ng mga tupa,
kung saan ako makikipagtuos.
Chadlington.
Ang mga taong nakatira dito, pagkatapos umere ang unang season,
ang pinakanaiinis sa kasikatan ng tindahan.
Para pasiyahin sila,
nagpasiya akong simulan ang Operasyon Puso't Isipan,
na magsisimula rito, sa aking bukid ng mga wildflower.
Magandang umaga.
Ano ang mga ito?
Nitong huling dalawang taon,
ibinibigay ko ang kalahati ng mga binhi ng mga wildflower
ko sa isang horticultural association.
Ngayon, magbibigay naman ako sa nayon.
Ito ang aking paboritong bahagi ng bukid ko, ang damuhang ito.
Magkano ang binhing iyan kung ibebenta ko?
-Mga £90, £100 kada kila. -£100 kada kilo.
Ito ang pinakamahalagang tanim sa bukid.
Siguro nga.
Puwede ba natin itong dalhin sa Chadlington?
Oo. Bigyan natin sila.
-Patawad, may... -Oo, may eroplano.
Dito ilalagay ang surface-to-air missile batteries.
Bihira kong makita ang mga iyan. Pero alam nilang may shooting.
Hindi, lagi silang narito.
Kung babarilin ko ang isa, iisipin nilang aksidente iyon.
Pero kung dalawa o tatlo,
kakalat iyon sa mga piloto.
Oo.
Mas pahahalagahan nila ang mga asawa nila.
Tama iyon.
Kawayan ang mga kapitbahay, dahil nga sa Operasyon Puso't Isipan.
Narito na tayo.
Heto na. Ito ang mga binhi ko.
£250 ang halaga nito.
-Hello. Narito si Sue? -Sinong Sue?
Kumusta?
-Cox. -Cox, wala siya rito.
Ibibigay ko sa kanya ang binhi ko.
-Wala siya rito. -Sige.
Kalaunan, nakahanap ako ng tatanggap sa mga binhi ko.
Hi.
Ikaw ba ang hardinero dito?
Hindi, ako ang chairman ng mga trustee.
Sige. Heto.
-Mga green wing orchid. -Ayos.
Mga black orchid.
-Maraming salamat, Jeremy. -Sige. Salamat.
Pero sa katunayan, simula pa lang ang mga binhi ng wildflower.
Para magustuhan ako ng nayon, kailangan ng mas magarbong bagay.
Kaya may naisip ako.
Isa, dalawa, tatlo.
Perpekto.
Ang Diddly Squat ang sponsor ng Chadlington Football Club.
Magandang uniporme ito.
-Maganda talaga. -Oo.
Nag-kickoff na
at nagsimula na ang una kong laban bilang sponsor ng club.
Chadlington FC laban sa Chadlington Reserves.
-Sige, Chadlington. -Sige, Chad.
Kakaibang isiping nakalaro ko sila dati sa paaralan.
Nauna lang sila ng isang taon sa amin.
-May litrato kang naglalaro? -Oo. Mahaba ang buhok ko no'n.
-Iba pang hairstyle? -Oo.
Medyo mataba ka.
-Anong "mataba"? -Mabilog.
Sige na, Chadlington.
Buti, maraming nanood para makita ang bagong uniporme.
Sige na, Chad.
Kabilang si Gerald at ang kapatid niya.
Bola namin!
Di ba, kilala mo ang lahat ng Chelsea football player?
Kilala mo ba ang mga manlalaro ng koponang inii-sponsor mo?
-Siyempre naman. -Hindi mo alam.
Alam ko. Madali lang.
Mga sumusuporta, tama? Sina Cooper, Cooper, at Cooper.
-Pangalanan mo ang isa. -Cooper, Cooper, Cooper.
Cooper...
-Oo. -At siya si Cooper.
-Mas madali kapag ganoon. -Sinakop na tayo ng mga Cooper.
Ang ganda ng save.
Pero si Kaleb, napakalupit ng mga komentaryo.
Kagaguhan iyan.
Pinapatawa mo ba ako?
Tayo.
Josh, tumayo ka.
Kung ikaw ang nagpapatakbo sa Emirates,
ganito ka rin kaya kapag pinapanood mo ang Arsenal?
Dahil ako ang sponsor ng koponang ito at alam ko ang nadarama mo.
-Medyo magkaiba iyon. -Pareho lang.
Hindi, kaunti lang.
Sa halftime, ininom ng mga manlalaro ang kanilang mga energy drink...
at ipinasyal kami ni Gerald sa clubhouse.
Kung saan natuklasan naming medyo lokal na alamat pala siya.
Di ikaw iyan kasi may kulay.
-Tingnan mo, may K. Cooper dito. -Siyempre, mayroon.
Narito ako sa '80s.
Gerald Cooper.
Nasaan ka?
-Ganoon pa rin ang bigote mo? -Oo.
Diyos ko, ikaw iyan.
Para kang, "Nag-Tiger Feet muna ako sa Top of the Pops
"tapos, naglaro ako ng football."
Mukha kang miyembro ng Slade dito.
Sa second half, naging napakabilis ng mga aksiyon.
Diyos ko.
-Ayos! -Mabuti.
Ang galing.
Maya-maya, natanto ko na ang susunod kong bibilhin
bilang sponsor ng koponan ay isang scoreboard.
-Ano sa tingin mo? -3-1.
-3-1 at sa iyo, 4-1? -Sa tingin ko, 3-1.
-Two all? -Hindi.
Ito ay 5-1.
Tumunog ang huling pito ng magandang larong ito
ng Chadlington FC.
-6-1. -Kalaro ng Chadlington ang sarili nito.
At umaasa akong may ibubunga ang investment ko na ito.
Sa tingin mo, magugustuhan ako ng nayon dahil dito?
Oo.
PAKIHUBAD ANG MGA SAPATOS PAGKATAPOS
Habang sumisipsip ako sa mga tagarito,
nasa napakagandang opisina niya si Charlie,
pinaghihirapan ang aplikasyon namin para sa restawran.
Dapat magustuhan ng konseho ng parokya si Jeremy kasi malaki ang impluwensya nila
sa pagpapahintulot sa aplikasyon.
Pero sa katunayan, ang West Oxfordshire District Council
ang magdedesisyon kung papayagan o hindi ang restawran.
Kailangang masiyahan sa amin ang maraming tao sa pagpaplano.
Kasama ang mga pulis at ang highways.
Malapit ang tindahan sa highway.
Dadalaw ang pulis kada dalawang araw para subaybayan ang trapiko.
Kaya dapat naming ayusin agad ang akses.
Mayroon kaming mga archaeological survey,
mga ecological survey, na dapat naming ayusin.
Gugustuhin ding malaman
ng Oxfordshire County Council kung may benepisyo ito sa ekonomiya.
Kailangan naming tiyaking magiging maayos pa rin ang likas na kagandahan,
na di nito papapangitin ang tanawin.
Dapat naming ipaalam sa kanilang magtatanim kami ng mga halaman,
na walang light pollution na kakalat sa lambak.
Napakaraming trabaho nito at dapat, maisaayos namin ito.
Na di lang ito nakatambak sa gitna ng kanayunan.
Samantala, sa farm, bumisita ang vet na si Dilwyn.
Pero ngayon, di niya kailangang ipasok ang braso niya sa puwit ng isang hayop.
Wag kayong mag-away. Sige na.
-Di ka puwedeng may farm nang walang aso. -Tingnan mo sila.
-Ang gaganda nila, ano? -Di ba?
-Oo. -Magkapatid sila.
-Ayos. -At mga Labrador sila na kulay fox.
-Kaunti na lang sila. -Oo nga.
Oo.
Kumusta, mga tuta?
-Kailangan silang i-deworm. -Oo.
-I-microchip. -Oo.
-At... -Bakunahan.
-Oo.
Sila ang mga pinaka-cute na nilalang.
Papahigain kita at kikilitiin ang tiyan mo.
Kung ako lang ang masusunod,
ayoko nang magsaka.
Mabait na aso.
Pero kahit na gusto kong makipaglaro sa dalawang ito nang buong araw,
malinaw na may sakahan akong dapat patakbuhin.
At dahil malapit na ang taglagas,
kailangan nang magtanim para sa susunod na taon.
Pagkatapos ipalabas ang unang season ng Clarkson's Farm,
labis akong kinutya ng maraming magsasaka,
na nagsabing masyadong maliit para sa traktora ko ang 3-metrong cultivator ko.
Di na nila ako kukutyain dahil bumili ako ng bago.
Ito iyon.
Isang malaki at komplikadong
mabigat na makinarya.
Buti na lang, napakalaki ng traktora ko.
Ayos.
Una sa lahat, pag-aangat. Heto na tayo.
Puta!
Baba muna.
Kung di masyadong mabigat... Iyan ang sagot. Sige.
Sige. Subukan natin ulit.
Diyos ko.
Anong...
Hindi ito maganda. Putang ina?
Diyos ko.
Tulad ng nakasanayan, lumitaw ang probinsyanong Yoda.
Ayaw gumalaw.
Mayroon kang apat na toneladang makina sa likod.
Paano ito nagagawa ng iba?
Kailangan mo ng pabigat sa harap, ungas.
Nang nailagay na ni Kaleb ang pabigat...
Ayos. Mapipigilan ba nito ang problema?
Ayos na dapat ito.
...pumunta na ako sa bukid.
May 1.5 tonelada ako sa harap,
apat na tonelada sa likod at siyam na tonelada sa gitna.
Napakabigat ko ngayong umaga.
Narito na tayo sa bukid.
Ang makinang ito ay di tulad ng dati kong cultivator.
Tiyak na hindi ito araro, na masama para sa kalikasan.
Sa paggalaw nito, hinahalo nito ang lahat ng bagay na ito
na di naani nang maaayos noong nakaraang taon
sa lupa para tumubo ito muli.
Kapag nagsimula na itong tumubo, papatayin natin ang lahat
para makapagsimula tayo sa simula para maihanda
ang tanim sa susunod na taon.
Di ko maunawaan ang ideya, pero alam ko kung paano ito gawin.
Ibinababa ko na.
Heto na tayo.
Nagsasaka ako.
Ngayon ko lang natanto na sa bukid na ito ko sinimulan ang buhay-magsasaka ko.
At ngayon, ito ang unang bukid na inihahanda ko para sa 2022.
At maayos ang lahat.
Hanggang pagkatapos ng ilang pag-ikot, nagloko muli ang traktora.
Di ko kaya...
Paano ka liliko kung di nakasayad sa lupa ang mga gulong?
Putang ina?
Ang problema pala, dahil gumamit ang Lambo ko ng gasolina,
mas gumaan ang tangke ng gasolina,
ibig sabihin, di sapat ang bigat sa harap para panatilihing nakasayad ang gulong.
Wala na akong pag-asa.
Nagdesisyon akong bumalik sa paradahan
at magpagasolina bago mas lumala ang mga bagay.
Sige na.
Nasobrahan ako sa gasolina.
Subukan nating mag-four-wheel-drive. Baka makatulong iyon.
Subukan natin.
Hindi. Puta.
Di bumuti.
Paano ako makakaalis dito?
Naku.
Ano ba?
Diyos ko!
Malinaw na kailangan kong makahanap ng kaunting pabigat,
at, sa kabutihang-palad, may dumating.
Hindi.
Ayos. Handa ka na?
I-turn mo ang handbrake.
Gumagana ito.
Puta.
Kinabukasan, dapat ay nagpapatuloy ako sa paghahanda ng lupa,
pero mayroong mas mahalagang problema.
Sa kabila ng mga pagtatangka kong makipagkaibigan,
nakakatanggap pa rin ako ng maraming reklamo.
Mukhang stressed ka.
"Dahil sa tantiya naming higit sa 400 bisita
"at dahil sa mga pilang tumatagal nang tatlong oras,
"ang orihinal na maliit na tindahan
"ay naging napakakomplikado, nahihirapang sumunod.
"Nagdudulot ito ng malalang bilang ng mga tao
"at mga problema sa kapaligirang nakakaapekto sa kalidad ng..."
Kung ako, isang araw kong isusulat iyan.
Tapos, nagpadala sila ng litrato ng bus na iyon. Ayaw nila sa bus.
Sabi nila, masyadong maraming kotse.
Maraming taong pumunta sa tindahan na sakay ng bus.
-Inirereklamo rin nila iyon. -Oo.
Gusto kong makilala ang mga taong ito
na wala nang iba ginagawa kundi magsulat ng mga liham na ito.
Sobrang abala ako. Sobrang abala ka.
Wala akong oras para humarap sa kompyuter at magsulat ng mahabang liham.
Pakinggan mo.
"Sawang-sawa na ako kay Jeremy Clarkson."
Subukan mong basahin ang mga ito.
May isang tagayong nagpasimula ng "Pigilan ang Diddly Squat" crowdfunding.
Sa totoo lang, sila ay...
Dahil lumabas na ang balitang mag-aaplay ako
para sa pahintulot na magbukas ng restawran,
nagdesisyon akong manguna at magpatawag ng pulong ng nayon.
Heto na.
Ang isinulat ko rito ay
"Dahil tila may debate sa nayon tungkol sa Diddly Squat,
"pupunta si Jeremy Clarkson sa Memorial Hall,
"para magpaliwanag at sumagot sa anumang tanong."
"Inaanyayahan ang lahat ng tagarito na dumalo.
"Maghahanda ng keso at alak."
May reklamo nito lang sa opisyal na website ng konseho
na nagsasabing, "Ang magsasaka kuno sa Diddly Squat..."
Ayos lang.
"...ay di naman talaga nagpo-produce ng anuman sa farm niya."
Oo kaya.
Tapos, may nagsabing, "Di naman ginamit sa pag-aalaga ng tupa ang kamalig ng tupa."
Literal na may video na nagpapakitang ginamit iyon.
Ang ganitong antas ng mga reklamo. Ang tanong...
Kaya naisip ko silang harapin, para masabi ng mga taong,
"Ano ang ginagawa mo? Ano ang mga plano mo?"
Nababalisa ka ba rito?
Oo, nababalisa.
Dahil sinasabi no'ng babae sa konseho ng parokya
na ang mga nagagalit ay galit na galit daw.
Galit na galit daw talaga.
Oo, nakakakaba talaga dahil napanood ko ang Straw Dogs.
Napanood ko ang Local Hero.
Alam natin ang magagawa ng isang nayon kapag nasasabik sila sa isang bagay.
Baka puntahan tayo nang may mga pitchfork, pero, sana, mapakalma ko sila.
Kinabukasan, kumalat ang balita tungkol sa pulong, pero di sa magandang paraan.
Sige. Sabi sa community notice board ng Chadlington na ako ang diyablo.
Na masama raw ang palabas tungkol sa pagsasaka. Sa diyablo raw ito.
Bahay raw ng diyablo ang farm.
Tingnan natin kapag pumunta ako roon at.
CHADLINGTON MAGDAHAN-DAHAN SA PAGMAMANEHO
Para tayong nasa kasalan noong '70s, na nagkataong gusto ko.
Nang dumating ang mga taganayon, kinailangang ilabas ang mga kamera
dahil ipinilit ng mga tagarito na bawal mag-video sa loob.
Kaya habang nakikinig sa labas ng bintana sina Charlie at Kaleb,
at nakabukas ang aking personal na mikropono,
naghintay akong makaupo ang lahat at nagsimula.
Nalula kami sa nangyari noong unang napanood ang palabas.
Sa trapiko at putik at kaguluhan at mabilis na pagmamaneho.
Bangungot talaga. Sang-ayon ako.
Paano namin maisasaayos ang lahat?
Na makapagdala kami ng mga bisitang gagastos,
pero di guguluhin ang buhay ng sinumang taganayon?
Umaasa akong mapapakalma sila ng aking paunang mga salita.
Pero hindi.
Di ka nagpakita ng anumang simpatiya o pakialam sa mga taong nakatira sa nayon.
Inilarawan mo kami na mga tanga.
Sabi mo, "May tanga sa bawat ngayon, sa amin, may anim."
Ayokong tinatawag na tanga.
Di mo dapat iyon ginagawa, humingi ka ng tawad.
-Humihingi ako ng tawad sa iyo. -Sige.
Di ka tunog-tanga at lehitimo ang mga punto mo.
Pero, may ilang punto sa West Oxfordshire District Council na katangahan.
"Di kailanman ginamit ang kamalig ng tupa. Walang pino-produce ang farm."
Kahangalang sabihin iyon dahil nagpo-produce kami ng mga bagay sa farm.
Tama lang iyon.
Pero ang katotohanan, di ka magsasaka.
Taga-media ka, pero di kami kasali sa Love Island.
Ano?
Tama. Host ako ng Who Wants to Be a Millionaire?
at The Grand Tour.
Pero hilig ko ang pagsasaka.
Di mo kailangan ang kita ng tindahan.
Kailangang kumita ng farm.
Di mo kailangang kumita.
Nahihirapan talaga siya ngayong gabi.
Di puwedeng sabihing, "Isara ang tindahan." Di puwede.
Kailangan naming kumita para sa farm.
-Pero nasasagot naman niya. -Oo nga.
Matapos maglabas ng sama ng loob ang mga tagarito, lumabas ang mahalagang tanong.
Pinaplano mong gawing cafe o restawran o anupaman
ang kamalig ng mga tupa.
Oo, mayroon na kaming mga baka, ilang heifer, para sa karne ng baka.
Mayroon kaming mga itlog at manok.
Nagsisimula na kaming magkaroon ng mga kailangan sa restawrang ito.
Ang gusto naming marinig ngayon ay ang mga plano mo
para maging malinis, maayos ang trapiko at iba pa.
Dapat naming kausapin ang Highways para sa cones.
Gagawin namin iyon bukas.
Napakapangit no'n sa ngayon.
Kailangan naming maglagay ng car wash para mahugasan ng mga tao
ang mga gulong nila para walang putik sa mga kalsada.
Mayroon ding sign na nagsasabing, "Huwag pumarada sa mga gilid."
Mayroon kaming gagawing ilang bagay para mapanatili ang ganda ng lugar
para masabi ninyong, "Ang ganda no'n."
Gusto ko itong gawin para iyon ay maging isang
magandang tindahang may magandang restawran.
Puwede ba kaming magkaroon ng mga VIP pass?
Oo, bibigyan kayo ng VIP pass na may diskuwento.
-Ayos ba iyon? -Ayos.
At sa masayang balitang iyan ako nagpapaalam sa inyo.
Aalis na ako.
Ingat.
Lubos na mas maganda iyon kaysa sa inaasahan ko.
Medyo sinabon siya noong simula.
May ilang taong pumunta nang may layunin.
Nangyayari lagi iyon, di ba? Ano ang masasabi ko?
Pero may karapatan ang lahat na magkaroon ng opinyon.
Dapat kang makinig, maging totoo, may pakialam, at mayroon siya no'n.
Magandang simula ito.
Nasiyahan kami sa pagkakataong makausap siya.
Iyon ang pinakamahalagang bagay.
Ang makipag-usap kaysa makipagtalo.
Kinabukasan, tulad ng ipinangako ko,
sinimulan kong asikasuhin ang paglilinis sa paligid ng tindahan.
MAGDAHAN-DAHAN
Ibig sabihin, dapat kong kausapin si Lisa.
Kailangan na nating magsimula.
Alisin ang mga cone na ito.
Tanggalin ang wire netting na iyan.
Pati na rin ang mga plastik at crate na naroon.
Itago nang maayos ang mga basurahan.
Dapat ding mawala ang mga basurang nagkalat.
Tingnan mo ang dayaming iyon. Napakapangit.
Alam mo ba kung magkano ang dayami? Ayokong bumili ng isa pa.
Tingnan ang mga cone.
-Parang... -Galing iyan sa mga pulis.
Inilagay nila ang mga iyon doon. Dinala natin dito.
Hindi ako. May naglagay ng mga iyan dito
at ginagamit ang mga ito dahil convenient ito.
Di naman ito convenient.
Sino ang may ideya sa mga bughaw na sign na iyon?
Pansamantala lang iyan.
Tatlong buwan nang nariyan ang mga iyan.
Dapat tayong maglagay ng bagong mga sign sa damuhan sa gilid.
Alam ko.
Alam mo? Kaya kong gawin ito pero walang maibebenta sa tindahan.
Napakadali naman,
ang magdisenyo ng mga tatak para sa mga bagay sa tindahan.
Pero kapag ganito ang itsura ng tindahan...
-Napakapangit. -Ano ang gagawin mo tungkol dito?
Wala akong oras.
Wala kang ideya... Kailangan ko nang umalis...
Ngayon, dapat kung tingnan kung isa sa,
ewan ko, sa mga bullock o steer o anupaman,
ang may di sinasadyang testicle.
Mag-uusap kami ni Charlie tungkol sa mga bagong regulasyon ng gobyerno.
Abalang-abala ako.
Kung buong araw ko itong gagawin, wala tayong mabebenta sa tindahan.
Tulad ng sinabi ko, "Ikaw ang bahal sa tindahan.
"Sa farm ako."
-Ito ang tindahan. -Ipinagluluto kita ng agahan,
tanghalian at hapunan.
Kailan? Anong agahan? Anong tanghalian? Anong hapunan?
Ako ang nagluto ng sausages at mashed potato.
-Hindi kaya. -Nagluto ako.
Nasunog ko iyon dahil tumae ang mga aso sa carpet
at kinailangan kong linisin ang mga iyon.
Aso mo, problema mo.
-Aso ko. -Aso natin.
Kung gusto mo ng aso, linisin mo ang tae.
-Kasi... -"Allergic ako sa tae ng aso."
Alam mo bang ako rin?
Sa totoo lang.
Gago talaga.
Nakakadiri ito.
Ayos ito noong tag-araw.
Kaso, nagsimulang umulan, kaya nagkaletse-letse ang lahat.
RESPETUHIN ANG MGA KAPITBAHAY NAMIN AT UMALIS NANG TAHIMIK
Habang sinimulan ni Lisa ang paglilinis,
sinubukan kong tapusin ang mga trabahong inihahagis sa iyo ng pagsasaka.
Sandali.-
-Kung nariyan ka... -Aakyatin ko na lang.
Na-stuck na ako dati rito.
-Bakit di mo na lang hatakin? -Mas madali ito.
Bagay ka riyan, ano?
Kung titingnan mo, scrotum lang ang mayroon ito.
Puta.
Nakawala na. Salamat sa Diyos.
-Gusto mo bang ako ang gumawa? -Hindi.
Panoorin mo ito.
Putang ina naman.
Kapag naging masaya ako nang kaunti...
...na para bang maayos ang lahat...
...tinitiyak ni Charlie na magising ako sa katotohanan.
Narito ang ilang mahalagang numero. Tungkol ito sa kita.
Iyan ang mga net margin ng farm.
-Ano ang ibig sabihin ng margin? -Ang return ay 0.75 ng isang porsiyento.
Dahil kaunti lang ang ipinagbago ng mga gastusin mo. Kaya...
Ang dark blue na linya ay 2021.
-Kaya ipinapakita nito... -Oo.
Ito ang ani, ang maitim na linya.
Ang madalas na tinda mo ay wheat at oil reed rape.
Halos magkapareho ang gastos
pero nag-bottom line ang sobrang prodksiyon.
Dapat nating tingnan ang detalye.
-Ito ay napaka... -Ipapakita ko ito.
Diyos ko. Putang ina.
-Ganyan ang epekto ko. -Hindi.
Inaantok talaga ako.
Pinapagod ako ng pagsasaka.
Sa kabila pa ng hirap ng trabaho,
sinisiyasat na ngayon ng publiko ang ating maliit na Diddly Squat.
Dahil napansin na ng buong bansa ang ginagawa ko rito.
Carla, sa North Cotswolds, na di kalayuan,
sinasabing di ito ang unang beses
na kinailangang kausapin ni Clarkson ang mga tagaroon, dahil sa bahay niya.
Napupuno na ng mga tao ang dating tahimik na nayon
na di idinisenyo para sa ganoong karami. Ilang oras bago makapasok doon ang tao.
Di nila nirerespeto ang lugar.
Iyon ang kaso laban sa kanila.
Pakinggan natin si Julie Gibb, na nasa Scarborough.
Magandang hapon, Jeremy.
Nagbakasyon kami sa Cotswolds.
Dumaan kami at nakita ang lahat ng baka...
Dahil sa lahat ng nangyayari,
ang tanging bagay na gusto ko na lang gawin ay magtungo sa kabukiran.
Iyon nga ang ginawa ko.
Gustung-gusto ko ang bahaging ito ng araw, nakasakay sa traktora ko.
Napakamapayapa.
Parang noong wakas ng Forrest Gump kung saan nakasakay si Forrest sa mower niya
at nagmo-mow sa damuhan sa Greenbow, Alabama.
Iyon ang nadarama ko rito.
Ang dami kong naging pakikipagsapalaran sa buhay ko.
Pero,
ito ang kinahinatnan ko.
At gustung-gusto ko ito.
Kailangang lagyan ito ni Kaleb ng pamatay-damo.
Kailangan talaga.
Dahil sa tingin ko, magtatanim kami rito ng spring barley
ngayong taon.
Dahil gagamitin namin iyon para malaki--
Putang ina.
Nabangga ko ang poste ng telegraph.
Puta!
Sige.
Puta.
Nasira ko.
Iyong buong... Nabaluktot ito.
Kita mo na ang mga ito ay... Dapat...
At nasira ko iyon.
Puta.
Bakit kasi sila naglagay ng poste riyan?
Isang bagay lang ang magpapalala lalo sa situwasyong ito.
Puta.
-Sinira mo? -Hindi.
Yari ka ngayon.
-Putang ina. -Sinira mo rin ang isa.
Ungas ka talaga.
Lagi na lang.
Alam ko.
Kung itutuwid natin iyan, matatangal ito, di ba?
Oo. Kailangang ituwid lahat.
Puputulin ito at iwi-welding.
Gaano ka kahusay mag-welding?
Ikaw ang aayos niyan.
-Ano? Di ako marunong. -Ikaw ang aayos niyan.
Ikaw ang aayos niyan.
Diyos ko.
Ginawa ko ito buong umaga.
Tapos na ako sa kalahati ng bukid.
-Hindi kaya. -Tapos na.
Wala kang ginawa sa bukad na ito.
Mayroon. Natapos ko ang kalahati.
-Bakit di mo sinabing ginawa mo? -Halata naman.
Tapos na ang kalahati ng bukid mo.
Di ko iyon nakita.
-Di mo nakita ang pagkakaiba? -Hindi.
Pagkatapos, pinag-usapan namin ang nasirang poste ng electricity board.
Dapat mo silang tawagan at sabihan.
-Kakaayos lang nila sa lahat ng ito. -Alam ko iyon.
Balewalain na lang kaya natin ito?
Mas nakasira pa nga ito...
Tawagan ko kaya sila at sabihing may utang sila sa akin.
Naglagay kayo ng poste ng telegraph sa bukid ko,
Bobo ako kaya di ko ito naiwasan.
Sobrang foggy kaya. Di ko ito nakita.
Puta.
Akala ko, kumpleto na ang kahihiyan ko,
pero hindi pa pala.
Hi. Ano ang problema?
Sabihin mo sa kanya ang problema.
Naaksidente ako.
Putang ina.
Natanggal mo.
Oo.
Winasak mo ang makina.
Ang problema, di ito sa atin.
Ito ay...
Ito ay pahiram lang.
Kaya...
Sige.
-Magkano ang bagay na ito? -20,000 quid.
Putang ina naman.
Dahil ginamit namin ulit ang lumang cultivator,
natapos din namin ang gawain.
Tapos, sinimulan na namin ulit ito.
Sige. Heto na.
At itatanim na namin ang mga binhi sa lupa.
Tulad ng nakasanayan, may kasama pa ring palitan ng mga mensahe sa radyo.
Nagbago na ito. Traktora lang pala.
Nagpa-flash ang zero kilometro kada oras.
Nasira mo ang iyong fan, ano?
Paano ko nagawa iyon? Wala akong ginalaw na mga button?
Nasaan ang fan button?
Naging maganda ang panahon, at pagkaraan ng ilang abalang araw,
nasa lupa na ang lahat ng tanim.
Mahusay.
Dahil isang poste lang ng telegraph ang medyo nasira.
-Di ako ang gumawa no'n. -Alam ko. Ako iyon.
Pagkatapos, oras na para makipagpulong kay Charlie,
na natapos na rin sa wakas ang aplikasyon ng restawran.
Isipin mo ito.
Lahat ng nasa plato mo ay galing dito sa Diddly Squat.
Ang tupa, carrots, patatas,
beetroot, harina para sa gravy, iyan, tubig-bukal.
Iyan ang motif ng restawran.
Iyan ang nakakasabik dahil maaari talaga itong mangyari.
-Ito ang business plan? -Ito ang plan.
Nasa baliktarang papel, na eco-friendly.
-Recycled na papel ito. -Siyempre.
Madalas siguro silang makakuha nito sa mga magsasaka.
Maraming kailangan para sa dibersipikasyon,
pero iyon ang kailangan.
Mawawalan ka ng £82,000 na halaga ng subsidiya.
Dapat natin itong punan.
Ito ang dahilan ng ginagawa natin.
-At ipapasa ito ngayon. -Oo.
Kapag di tayo pinahintulutan,
malaking-malaki ang problema ko.
-Alam ko. -Dahil napakarami kong ibebenta,
at wala akong mapagbibilhan, na may kikitain pa akong kahit ano.
-Tama. -Kailangang maibenta lahat.
Kailangan lang sabihin ng West Oxfordshire District Council na, "Magandang ideya."
Habang tinatalakay rito ang tadhana ng farm,
sa lokal na munisipyo...
Tara na.
...dapat kong ibaling muli ang aking pansin sa mga baka,
na gabi-gabing humaharap sa isang nakakamatay na banta.
SA SUSUNOD
Putang ina.
-Di puwedeng barilin? -Hindi.
-O pausukan? -Hindi.
-O takpan ang mga lungga nila? -Hindi.
Kapag nagka-TB ka, parang isinara na rin ang farm mo.
Puta.
RESULTA POSITIBO
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor Erika Ivene Columna